Blauwe Tegels - Serie 2, aflevering 11
Laura staarde dromerig voor zich uit en dacht aan Jimmy, de jongen die ze de laatste tijd echt veel te weinig zag. Dat hij de overstap naar de concurrent had gemaakt, had daar natuurlijk ook aan bijgedragen.
Haar gedachten werden verstoord door Freek die het kantoor binnenkwam. Zijn gezicht zag nog steeds rood van het lollige onderonsje met zijn collega’s beneden. Laura zag dat hij een wit t-shirt in zijn handen gepropt hield.
‘Moet je eens kijken!’ Hij hield het shirt gestrekt voor zijn borst. ‘Heb ik laten maken. Voor jou is er ook één.’
Op het witte t-shirt stond het pafferige hoofd afgebeeld van volkszanger en radiocollega Lorenzo. Zijn tanden waren ontbloot in een afschuwelijke Prodent-glimlach en zijn blonde stekels glommen van de gel. Onder zijn foto stond, heel groot en in sierlijke letters, zijn naam: ‘Lorenzo’.
‘Ik neem aan dat er alleen maar XXL-maten zijn?’, zei Laura lachend. ‘Anders past die kop er nooit op, natuurlijk.’
‘Hé’, zei Freek, duidelijk op zijn tenen getrapt. Hij legde het shirt op het bureau en nam plaats tegenover Laura. ‘Hij is wel heel populair bij veel mensen in de gemeente, vergeet dat niet!’
‘Ik mag trouwens aannemen dat je dit uit eigen zak betaald hebt?’
‘Neuh’, zei Freek verbaasd. ‘Waarom? Hij zit nu toch bij de ons? Hij is nu ons uithangbord.’
‘Heb ik niet voor gekozen’, zei Laura. ‘Dat was jouw beslissing. Wat jij wil doen met je geld, moet je zelf weten, maar van het geld van de omroep blijf je af.’
‘Hé’, zei Freek, ‘ik ben wel programmaleider hè. Als ik niet eens dit soort beslissingen mag nemen….’
‘Maar dat overleg je dan met mij’, zei Laura. ‘Dat wilde ik dus ook met je bespreken. Ik ben het er nog steeds niet mee eens dat jij onze naam, achter mijn rug om, op de verkiezingsfolder hebt laten drukken.’
‘Maar daar was je dus nooit mee akkoord gegaan’, riep Freek.
‘Precies. Dat is ook mijn bezwaar. Wij horen ons als radiostation niet te binden aan één politieke partij. Hoe populair de lijsttrekker ook is.’
‘Goed’, zei Freek. Hij stond op. ‘We zullen het toch nog nooit eens worden, geloof ik. Maar ok, ik zal het nog één keer uitleggen. Ik ben de programmaleider hier en ik kan heel goed bepalen wat wel en niet werkt. Lorenzo werkt, neem dat van mij aan. Ik denk dat die gast ons alleen maar meer luisteraars gaan opleveren. Hij is wel betrokken bij het populairste programma dat wij hier hebben. Wordt beter beluisterd dan al die suffe mutsen die elke week weer aan het stuntelen zijn. En ja, ik heb een klein steuntje in de rug gegeven bij de verkiezingen. Ik dacht dat we sterker zouden staan als we de naam van het station eraan zouden kunnen verbinden.’
‘Ik vind alles best’, zei Laura. ‘Zolang er maar geen omroepgeld wordt uitgegeven aan randzaken. En als het niks met de radioprogrammering specifiek te maken heeft, wil ik graag dat je met mij overlegt. Anders is het echt einde verhaal, binnenkort.’
Freek keek haar stoïcijns aan. Toch dacht Laura een beetje angst in zijn blik te bespeuren.
‘Zoals ik net al zei’, zei de programmaleider. ‘We zullen het nooit eens worden’. Hij zei het met een zucht. ‘Maar goed, ik zal het eens voorleggen aan de jongen. Vragen wat zij ervan vinden.’
Laura knikte afwezig. Freek was al naar de deur gelopen en had zijn hand op de klink. Ze riep zijn naam.
‘Hoe zit het met de grote saboteur, hebben we de boef al te pakken?’, ze vroeg het geamuseerd, maar Freek kon er duidelijk niet om lachen.
‘Nee’, zei hij, fronsend alsof hij last had van een zware hoofdpijn. ‘Maar ik weet precies wie het is, hoor. Dat is die Johan-gast. Ik heb vaker met hem gewerkt. Niet helemaal fris, die gozer.’
Laura keek hem geïnteresseerd aan. Ze knikte.
‘Maar hij is nog niet klaar met ons hoor. Er staat RLX nog wat te wachten.’
Laura’s telefoon zoemde. Ze wierp even kort een blik op haar telefoon en keek toen Freek weer aan.
‘Alsjeblief, hou je gedeisd. Eén kinderachtig station is al erg genoeg.’
‘Ha!’, zei Freek. ‘Je kent me echt nog te slecht. Ik ga mezelf niet verlagen tot hun niveau.’
Freek nam afscheid en verliet haar kantoor. Laura pakte haar mobiel op. Een sms, van Jimmy.