Blauwe Tegels - Serie 2, aflevering 10
Volkszanger Lorenzo zat aan de tafel in de RTFM-kantine. Hij had een brede glimlach op zijn gezicht. Hij zat in de gemeenteraad. Als enige van zijn Ravenburgs Belang, maar toch: hij had het gehaald. En hij was zijn mede-presentator Tom, en RTFM in het algemeen, natuurlijk erg dankbaar voor alle steun.
Het was een maand geleden dat Freek op hem af gekomen was. De programmaleider was tot de conclusie gekomen dat Lorenzo een populair man was, die volle zalen trok met zijn optredens. Al snel werd hij gekoppeld aan de presentator van het Nederlandstalige muziekprogramma. En dus was hij nu wekelijks in de studio te vinden. Het zouden drukke tijden worden, nu hij in de politiek zat al helemaal.
Laura kwam de kantine in. Weifelend keek ze Lorenzo aan, ze zei gedag.
‘Hedde het gehoord? Ik zit in de raad!’
Voorzitter Laura liep naar de koffieautomaat en liet een bekerte volstromen met koffie. Intussen draaide zij zich om naar Lorenzo.
‘Ja’, zei ze met een zucht in haar stem. ‘Ik gun het je. Al ben ik het niet eens met de rol die RTFM heeft gespeeld. Dat is allemaal weer Freeks project.’
‘Maar gij ben toch voorzitter?’ Hij sloeg met vuist in zijn andere handpalm.
‘Mja, ik heb hem ook al duidelijk gemaakt dat dit niet kan. Wij moeten als omroep objectief blijven.’
Lorenzo stond op en ging naast haar staan.
‘Nee echt’, zei de volkszanger. ‘Ik heb hem in de afgelopen weken echt goed leren kennen. ‘t Is een toffe peer. Ik denk niet dat ie echt partij gekozen heeft. Hij probeerde me alleen te helpen.’
Voordat Laura ook maar iets kon zeggen, kwam het lijdend voorwerp zelf binnen. Freek kon meteen rekenen op een enthousiaste begroeting van Lorenzo.
‘Hé Freekie!’, riep de man door de kantine. Hij had niet gezien dat de programmaleider telefonisch in gesprek was.
‘Ja, je vergeet dat we er een week uit lagen. Martin, bedankt, maar ik wil niet meer dat je met die eikels omgaat. Voortaan werk je alleen nog maar voor ons, begrepen?’
Even was het stil. Laura en Lorenzo keken de man afwachtend aan.
‘Jij ook een prettig weekend’, zei Freek in de telefoon, voordat hij ophing. Het gezicht van Freek zag nog even rood van woede, maar toen hij Lorenzo zag, begon er voorzichtig een glimlach op zijn gezicht te ontstaan.
‘Dag Lorenzo jongen’, Freek schudde hem de hand. ‘Gefeliciteerd hè.’
De volkszanger keek Freek glunderend aan. De programmaleider wendde zich nu tot Laura. Ze keek hem met een ernstige blik aan.
‘En, hoe is het afgelopen met de antenne?’
‘O, nu is alles weer goed. Maar ik ga zeker aangifte doen van sabotage!’
‘Maar hoe weet je dat RLX hierbij betrokken is?’
Verontwaardigd spreidde Freek zijn armen.
‘Wie anders! De Paashaas? Ik zal je een ding vertellen: als ik met ze klaar ben, dan bestaat dat station helemaal niet meer.’
Ze bleef hem doordringend aankijken.
‘Kan ik met je praten? We moeten een paar zaken even serieus bespreken.’
Freek knikte. ‘Als we het kort kunnen houden.’
De deur van de studio ging open. Zowel Tom als Hans, die tegenwoordig beiden actief waren voor het sportprogramma, kwamen de kantine in. Beide mannen zeiden Freek enthousiast gedag.
‘Hé Freekie’, zei Tom. ‘Goed dat ik jou zie. Ik was vorige week dus op zo’n feest en daar zag ik zo’n band optreden. Nee, het is niet helemaal het levenslied enzo, maar het was wel echt geweldige Nederlandstalige muziek. Een beetje als Blof en De Dijk enzo. Eindelijk eens geen Acda En Munnik kloon, want daar word ik echt helemaal gek van. Ik snap niet waarom dat zo populair is. Nee, deze band was echt veel beter. En geloof me…’ Tom legde een hand op Freeks arm. ‘Ze speelden de zaal helemaal plat. ‘Mijn Straatje’, zo heette de band. Echt heel goed. Ik wil ze een keer gaan uitnodigen voor mijn programma. Misschien niet helemaal wat mijn luisteraars willen, maar…’
Freek schudde glimlachend zijn hoofd.
‘Tom jongen, ik vind het helemaal goed. Jij hebt er verstand van. Ga je gang.’
Tom kreeg een brede glimlach op zijn gezicht. Al snel begonnen Lorenzo, Hans en Tom door elkaar te kakelen. Laura tikte Freek op zijn schouder.
‘Zie ik je dan zo?’, ze zei het streng, zonder mee te gaan in de joligheid van haar drie collega’s. Freek knikte kortaf.
‘Ik kom zo’, zei hij, waarna hij zich weer omdraaide naar zijn gezelschap.
Laura pakte het bekertje koffie en liep in de richting van de trap. Achter haar hoorde ze een van de mannen bulderend lachen. Op momenten als deze, miste ze Jimmy meer dan ooit.