Mike-rogids.nl

Max had zojuist het toilet bezocht. Met zijn handen nog nat van het wassen, liep hij in de richting van het koffiezetapparaat. Tot zijn ontsteltenis, zag hij geen koffiezetapparaat, maar een automaat. De oude sportpresentator liet zijn schouders hangen. Hij draaide zich om en slenterde in de richting van de studio, ondertussen iets onverstaanbaars mompelend.
Toen Max de studio in kwam, stonden Gerrie Groothof en Daniël van Houten te lachen om een grap die hij blijkbaar gemist had. De lach van Daniël was bulderend, ook een beetje nep. Als de lach van een stereotiepe radiosidekick.
“Heb ik iets gemist?”, vroeg Max. “Het zal wel niet.”
Max slaakte een diepe zucht en ging zitten in de stoel achter het mengpaneel. Sinds enige tijd verzorgde Max ook de techniek tijdens de sportuitzending, puur omdat er niemand meer te vinden was die de uitzending wou schuiven. Daniël ging achter Max staan en deed een greep naar het cd hoesje dat naast het mengpaneel lag.
“Wa’s dit nou weer voor ouwe meuk”, zei Daniel. “‘Tak tis job and shoovu it?’ Wie zit daar op te wachten.”
“Nee, dat zul jij wel weer niet kennen”, mopperde Max.
Het was tijd voor de uitslagen, dus Max liep naar zijn postvakje. Hij wierp een blik op het overzicht dat hij daar voor.
“Wat een feest”, mompelde hij, terwijl hij weer ging zitten achter het mengpaneel.
“Nou, wij gaan echte muziek draaien, hè?”, zei Daniël tegen zijn nieuwe kompaan Gerrie Groothof. “Heb er wel weer zin in.”
Het was tijd om de microfoon open te zetten. Max schraapte zijn keel en schoof de microfoonschuif open terwijl hij met zijn ogen rolde.
“Nou, dames en heren. Daar gaan we dan weer. Het wekelijkse uitslagenfeestje is begonnen. Natuurlijk heeft FC De Strijders weer eens verloren met 9-0. Wanneer gaan die gasten eens echt hun naam waar maken? En dan nog zulke helden! RFC. Hoppa, dertien doelpunten tegen. Was zeker erg glad, die bal.”
Zo ging het voorlezen van de uitslagen voort. Groothof en Daniël stonden er met hun armen over elkaar naar te luisteren.
Toen Max klaar was met het voorlezen van de uitslagen, keek voorzitter Groothof de sportpresentator aan. “Max, Max, probeer nou eens een keer gewoon wat enthousiasme in je presentatie te brengen. Probeer met een glimlach die uitslagen voor te lezen!”
“Pfff”, zei Max. “Met een glimlach? Heb je die uitslagen weleens gezien?”
Daniël schudde intussen fronsend zijn hoofd.
“En draai es meer Top 40 man”, zei Daniël. “We moeten eens praten, ik denk dat jij het beste ook volgens playlist kunt gaan draaien. Minder ouwe zooi. Helemaal niet, misschien, zelfs… Maar gewoon hits!”
“Ach man, al die mensen die daarop zitten te wachten, zijn al lang overgeschakeld naar een of andere overbodige schreeuwzender.”
“Nou wij voeren ten minste beleid”, zei Daniël.
Max keek even om zich heen. Er was een besluit in hem opgekomen. Er klonk een stem in zijn hoofd waar hij al veel eerder naar had moeten luisteren.
“Ik heb er geen zin meer in jongens”, zei Max terwijl hij opstond.
Verbaasd keken Groothof en Daniël naar de sportpresentator.
“Maar”, zei de voorzitter, “wie gaat dan het sportprogramma afmaken? Ik wil dat je blijft Max en in ieder geval nog even de uitzending afmaakt.”
“Jullie verzinnen wel wat, lijkt me”, zei Max schouderophalend. “Ik heb geen zin om me daar nog langer druk over te maken, hoor. Ik ben vertrokken, hier.”
Max liep naar de kant van het dj meubel waar normaal gesproken de sidekick zat. Hij graaide onder het meubel en haalde uiteindelijk een fles whisky tevoorschijn. Max liep met de fles in zijn hand de studio uit. Na jaren had Max RTFM definitief verlaten.