Mike-rogids.nl

Max zat onderuit gezakt aan de tafel in de kantine van het RTFM pand. Naast hem zat de jongen met bril die hij zo nu en dan bij vergaderingen zag verschijnen. Blijkbaar presenteerde hij ook een programma. 
“Moeten we nog even op Jimmy wachten?”, vroeg Laura aan Quinten. De twee programmaleiders stonden tegenover de twee presentatoren. Achter Max en de jongen met de bril, zat Cynthia, wederom met een notitieblok voor zich.
“Hij had er natuurlijk al lang moeten zijn, hè”, zei Quinten streng. “Maar goed… begin maar vast.”
“Wel… ok….”, begon Laura. “Eindelijk weer een presentatiecursus”, begon Laura. “Quinten hier heeft mij gevraagd of IK jullie nu eens wil begeleiden.”
“Inderdaad”, zei Quinten. “Voor wie het nog niet weet: wij hebben allebei de taak van programmaleider op ons genomen. Je zal ons de komende tijd dan ook vaker samen het initiatief zien nemen. Laura, ga je gang.”
Quinten nam een slok van zijn koffie en ging iets achteruit staan.
Cynthia, die achterin de ruimte zat, met een notitieblok op haar schoot, stak haar vinger op.
“Mag ik ook nog even iets zeggen?”, vroeg ze. Laura knikte.
“Gerrie zou er vandaag bij zijn, die is helaas verhinderd…”
“Goh, wat jammer”, mompelde Max.
Geïrriteerd keek Cynthia de oude sportpresentator aan. Onmiddellijk maakte ze een korte aantekening.
“…Maar ik neem vandaag even de honneurs waar. Gerrie heeft mij gevraagd om te notuleren. Pas dus op wat je uitkraamt over de bestuursleden.”
De laatste woorden had ze uitgesproken met een glimlach, maar die verdween veel te snel weer van haar gezicht.
“Ons onder valse voorwendselen hierheen lokken, dat kunnen ze”, zei Max.
“Mag ik je erop wijzen”, zei Cynthia. “Dat deze bijeenkomsten vanaf nu verplicht zijn voor iedere radiopresentator. Wij zijn een leuke, enthousiaste club, maar er moet wel professioneel gewerkt worden. En iedereen die daar lak aan heeft zal zelf de consequenties ondervinden. Dat heeft Gerrie mij zelf verzekerd.”
“Ok”, zei Laura, haar stem verheffend. “Je punt is gemaakt, zullen we maar beginnen?”
Op dat moment ging de deur open. Jimmy kwam de kantine in, wederom petloos.
“Sorry, sorry”, zei de jonge radiomaker. “Ben wat later. Kwam nog effe wat chica chica’s tegen bij de tram. En ik MOEST ze even vertellen over mijn radioprogramma. Ik heb het gevoel alsof volgende week heel veel mensen gaan….”
Laura wees naar een van de lege stoelen in de ruimte.
“Ik geloof je Jim, ga zitten.”
“En kom voortaan wat eerder, als het kan”, zei Quinten.
Jimmy nam plaats tussen de rest van de groep.
“Jullie hebben de afgelopen maanden kunnen oefenen met de teksten die Quinten jullie gegeven heeft. Ik hoop dat jullie je een beetje ingezet hebben. Jimmy, jij doet zaterdag je eerste eigen show hier. Wil jij misschien beginnen met oplezen? Doe alsof je achter de microfoon zit en wij hier allemaal niet zijn.”
Jimmy rommelde wat in de zak van zijn jas en haalde er een A4-tje uit.
Wat Quinten en Laura vervolgens te horen kregen, vonden ze in het geheel niet slecht.
“Dank je Jimmy”, onderbrak Laura de jongen toen hij bijna aan het einde van de tekst was. “Ik heb genoeg gehoord. En ik ben tevreden, het wordt in ieder geval duidelijk dat je geoefend hebt. Je legt het er alleen iets te dik bovenop als het om enthousiasme gaat. Dat mag wel iets minder.”
Jimmy knikte, trots glimlachend.
“Nou, Max?”
“Wat?”
“Mag ik nu jouw tekst horen?”
“Ik weet niet of ik zin heb om die op te lezen hoor.”
“Kom op Max”, zei Laura. “Je bent er zo vanaf.”
“Dat is jouw interpretatie.”
Max stond op en sjokte richting de deur van de kantine.
“Ik heb geen zin in dit gedoe, hoor. Ik ben hier zaterdag al en dat is genoeg. Dag.”
Max verliet de kantine.
Onmiddellijk maakte Cynthia een aantekening op haar notitieblok. Laura schraapte haar keel en keek naar de jongen met de bril.
“OK, nou… Dan gaan we gewoon door met jou.”
“Ja, maar voordat ik ga lezen. Mag ik eerst nog iets anders opmerken?”
“Nou vooruit”,zei Laura. “Als het echt belangrijk is, Joris.”
“De lampen in de studio staan al een paar weken niet helemaal goed afgesteld. Dat licht doet pijn aan m’n ogen. Wou ik even kwijt.”
“Over twee weken is er weer een vergadering”, zei Quinten streng. “Dan mag je dat soort dingen aankaarten. Nu zijn we met een presentatiecursus bezig.”
Vertwijfeld keek Laura van Quinten naar de Joris.
“Kunnen we nu verder gaan?”
Quinten slaakte een diepe zucht. Het kon nog weleens een lange bijeenkomst worden.