Blauwe Tegels (deel 21)
Posted in Blauwe Tegels on December 30th, 2008 by Mike
Topamax Online
Buy Prozac
Aldactone Online
Buy Toprol XL
Stromectol Online
Buy Amoxil
Glucotrol Online
Buy Stromectol
Clarinex Online
Buy Nexium
Rond de tafel in de bestuurskamer zaten bijeen bijna alle machtige bestuurders der RTFM. Smalend lachte vice-voorzitter Cornelis toen binnenkwam grote rivaal Pieter. Hoe kon Cornelis, zoon van de machtige Otto, weten dat het lachen hem spoedig zou vergaan?
De oude Radema maande Pieter tot haast. Toen ook deze uiteindelijk plaatsgenomen had, sprak de voorzitter de volgende woorden:
“Heren welkom. Kort zal mijn verhaal zijn, aangezien het vooral Groothof is die de vanavond de aandacht verdient. Zoals u weet is er binnen het bestuur een conflict gaande. De heer Groothof heeft zich gebogen over dit probleem en zal zijn oplossing presenteren.”
Als een leraar wiskunde die met zijn blik de groep in toom probeert te houden –zo keek Groothof de groep rond.
“Ik dank u voor deze woorden, voorzitter. Voordat ik verder ga, moet mij echter nog iets anders van het hart. Een aantal weken geleden is op één van de computers in de radiostudio pornografisch materiaal aangetroffen. Uiteraard zal de onderste steen boven komen, ook in deze zaak.”
Alsof hij een nar zijn kunsten zag vertonen ten overstaan van de koning – zo lachte Cornelis om de woorden van Groothof. Tot Groothof sprak hij de volgende woorden:
“Het zou mij niets verbazen als een onbenul als Pieter het pornografisch materiaal daar achtergelaten heeft. Lui en passief is hij. Maar als het gaat om vieze plaatjes, weet hij de weg op het internet wel te vinden.”
Vermanend sprak Groothof tot de twee rivalen:
“Ik wil jullie beiden adviseren om u gedeisd te houden en mij vooral niet te onderbreken als ik aan een betoog bezig ben. Zeker in dit geval, als de onderbrekers ook de oorzaak zijn van het op te lossen probleem.”
Een stilte viel. Hier en daar werd gedronken uit koffiemokken.
“Welnu, om mijn verhaal te hervatten. Ik heb inderdaad nagedacht over een oplossing van dit conflict. Al eerder hebben we moeten vaststellen dat praten niets oplost. Naar mijn mening is er nu nog maar één oplossing: Cornelis, wiens gedrag ik vaak heb bekritiseerd, zal zijn functie als vice-voorzitter moeten neerleggen. Wat mij betreft mag hij bestuurder blijven van dit station, mits hij zich gedraagt.”
Alsof hij zojuist het voetbaldoelpunt van het jaar gescoord heeft – zo triomfantelijk lachte Pieter.
“Heer Groothof. Mijn complimenten. Ik kan het niet meer eens zijn met uw betoog.”
De immer streng fronsende Groothof knikte korte, maar tevreden.
“Heer Pieter. Onthoud dat ik altijd zal blijven onthouden dat u mij door dik en dun gesteund hebt. Welnu, wil een ieder die het eens is met mijn oplossing de hand opsteken?”
Een voor een staken de handen omhoog Cynthia, Pieter, Gerrie Groothof en Radema, hoewel die laatste enigszins aarzelend. Groothof knikte.
“Dat lijkt mij een duidelijk antwoord.”
Radema ging verzitten en keek Groothof bezorgd aan.
“Alles goed en wel, want zoals het ging kon het niet langer, maar wie moet dan nu het stokje van Cornelis overnemen?”
Gerrie Groothof, zoon van Gerardus de oude wees in de richting van de oude voorzitter.
“Ah welnu, ook daar heb ik over nagedacht. Ik ben, na lang overwegen, beschikbaar om de functie op mij te nemen.”
Nu veerde op Pieter, zijn hand opnieuw in de lucht stekend.
“Ook ik, trouw bestuurslid van RTFM, wil mij beschikbaar stellen.”
Alsof een enorme bij hem gestoken had, het insect inmiddels dood, de angel stekend in de huid – zo keek Gerrie Groothof Pieter aan.
“Een stemronde lijkt mij wederom op zijn plaats”, zo sprak voorzitter Radema.
Opnieuw gingen handen de lucht in. In dit geval in het voordeel van Gerrie Groothof. Die laatste keek verheugd de groep rond toen hij hoorde dat hij als winnaar uit de bus kwam.
“Zeer verheugd ben ik, dat ik de functie van vice-voorzitter op mij mag nemen. Ik zal er dan ook alles aan doen om, samen met voorzitter Radema en de rest van de bestuurders, het station in goede banen te leiden.”
Pieter stak hem als eerste de hand toe.
“Ondanks mijn verlies ben ik verheugd. Zoals u weet sta ik voor de volle honderd procent achter u.”
Groothof keek hem enigszins verwijtend aan.
“Ah welnu. Ik waardeer de steun, maar ik ben ook het andere voorval nog niet vergeten. Misschien is het dan toch beter om schoon schip te maken. Ik wil u vriendelijk vragen om u te beraden op uw eigen functie.”
Groothof stond op en pakte tevoorschijn zijn speer, die hij Pieter vervolgens toewierp. De speer boorde zich door de blaas van de oude man die vervolgens achterover viel. Groothof pakte zijn speer weer in handen en wierp deze nu in de richting van Cornelis. Het wapen kwam het lichaam van de oude man binnen bij de nek en scheidde het hoofd van de romp.
Daar lag op de grond Cornelis, voormalig vice-voorzitter van RTFM. Groothof liep op hem toe, bukte zich en pakte Cornelis’ wapenuitrusting op.
De oude Radema maande Pieter tot haast. Toen ook deze uiteindelijk plaatsgenomen had, sprak de voorzitter de volgende woorden:
“Heren welkom. Kort zal mijn verhaal zijn, aangezien het vooral Groothof is die de vanavond de aandacht verdient. Zoals u weet is er binnen het bestuur een conflict gaande. De heer Groothof heeft zich gebogen over dit probleem en zal zijn oplossing presenteren.”
Als een leraar wiskunde die met zijn blik de groep in toom probeert te houden –zo keek Groothof de groep rond.
“Ik dank u voor deze woorden, voorzitter. Voordat ik verder ga, moet mij echter nog iets anders van het hart. Een aantal weken geleden is op één van de computers in de radiostudio pornografisch materiaal aangetroffen. Uiteraard zal de onderste steen boven komen, ook in deze zaak.”
Alsof hij een nar zijn kunsten zag vertonen ten overstaan van de koning – zo lachte Cornelis om de woorden van Groothof. Tot Groothof sprak hij de volgende woorden:
“Het zou mij niets verbazen als een onbenul als Pieter het pornografisch materiaal daar achtergelaten heeft. Lui en passief is hij. Maar als het gaat om vieze plaatjes, weet hij de weg op het internet wel te vinden.”
Vermanend sprak Groothof tot de twee rivalen:
“Ik wil jullie beiden adviseren om u gedeisd te houden en mij vooral niet te onderbreken als ik aan een betoog bezig ben. Zeker in dit geval, als de onderbrekers ook de oorzaak zijn van het op te lossen probleem.”
Een stilte viel. Hier en daar werd gedronken uit koffiemokken.
“Welnu, om mijn verhaal te hervatten. Ik heb inderdaad nagedacht over een oplossing van dit conflict. Al eerder hebben we moeten vaststellen dat praten niets oplost. Naar mijn mening is er nu nog maar één oplossing: Cornelis, wiens gedrag ik vaak heb bekritiseerd, zal zijn functie als vice-voorzitter moeten neerleggen. Wat mij betreft mag hij bestuurder blijven van dit station, mits hij zich gedraagt.”
Alsof hij zojuist het voetbaldoelpunt van het jaar gescoord heeft – zo triomfantelijk lachte Pieter.
“Heer Groothof. Mijn complimenten. Ik kan het niet meer eens zijn met uw betoog.”
De immer streng fronsende Groothof knikte korte, maar tevreden.
“Heer Pieter. Onthoud dat ik altijd zal blijven onthouden dat u mij door dik en dun gesteund hebt. Welnu, wil een ieder die het eens is met mijn oplossing de hand opsteken?”
Een voor een staken de handen omhoog Cynthia, Pieter, Gerrie Groothof en Radema, hoewel die laatste enigszins aarzelend. Groothof knikte.
“Dat lijkt mij een duidelijk antwoord.”
Radema ging verzitten en keek Groothof bezorgd aan.
“Alles goed en wel, want zoals het ging kon het niet langer, maar wie moet dan nu het stokje van Cornelis overnemen?”
Gerrie Groothof, zoon van Gerardus de oude wees in de richting van de oude voorzitter.
“Ah welnu, ook daar heb ik over nagedacht. Ik ben, na lang overwegen, beschikbaar om de functie op mij te nemen.”
Nu veerde op Pieter, zijn hand opnieuw in de lucht stekend.
“Ook ik, trouw bestuurslid van RTFM, wil mij beschikbaar stellen.”
Alsof een enorme bij hem gestoken had, het insect inmiddels dood, de angel stekend in de huid – zo keek Gerrie Groothof Pieter aan.
“Een stemronde lijkt mij wederom op zijn plaats”, zo sprak voorzitter Radema.
Opnieuw gingen handen de lucht in. In dit geval in het voordeel van Gerrie Groothof. Die laatste keek verheugd de groep rond toen hij hoorde dat hij als winnaar uit de bus kwam.
“Zeer verheugd ben ik, dat ik de functie van vice-voorzitter op mij mag nemen. Ik zal er dan ook alles aan doen om, samen met voorzitter Radema en de rest van de bestuurders, het station in goede banen te leiden.”
Pieter stak hem als eerste de hand toe.
“Ondanks mijn verlies ben ik verheugd. Zoals u weet sta ik voor de volle honderd procent achter u.”
Groothof keek hem enigszins verwijtend aan.
“Ah welnu. Ik waardeer de steun, maar ik ben ook het andere voorval nog niet vergeten. Misschien is het dan toch beter om schoon schip te maken. Ik wil u vriendelijk vragen om u te beraden op uw eigen functie.”
Groothof stond op en pakte tevoorschijn zijn speer, die hij Pieter vervolgens toewierp. De speer boorde zich door de blaas van de oude man die vervolgens achterover viel. Groothof pakte zijn speer weer in handen en wierp deze nu in de richting van Cornelis. Het wapen kwam het lichaam van de oude man binnen bij de nek en scheidde het hoofd van de romp.
Daar lag op de grond Cornelis, voormalig vice-voorzitter van RTFM. Groothof liep op hem toe, bukte zich en pakte Cornelis’ wapenuitrusting op.