Mike-rogids.nl

Quinten betrad het pand van RTFM, zijn hoofd druipend van de regen. Hij zuchtte diep, terwijl hij zijn regenjas uittrok en deze op de kapstok hing. Vanaf de gang kon hij horen dat iemand, één keer raden wie, tv zat te kijken. Quinten liet zijn schouders hangen. Het liefst was hij thuis gebleven, voor de tv, maar er was werk te doen. Zo’n één a twee doordeweekse avonden per week besteedde Quinten bij de lokale omroep om daar de nodige werkzaamheden te verrichten. En aangezien al zijn andere avonden vol gepland waren, was deze regenachtige donderdagavond de enige optie.

Het enige licht in de kantine was afkomstig van het tv toestel. Voorzitter Radema zat onderuit gezakt naar het scherm te loeren, een glazige blik in zijn ogen. Quinten deed het licht aan en liep naar de koffieautomaat. Nadat hij een aantal keer de knoppen op het apparaat had geprobeerd, moest hij tot de conclusie komen dat koffie er vandaag niet in zat. Kapot, ook dat nog! Quinten voelde dat het zijn dag niet was, vandaag. Zuchtend liep hij door naar de studio, waar hij direct achter de muziek pc plaatsnam.

Hij was een minuut of vijf bezig met zijn werkzaamheden, toen zijn minst favoriete collega de studio in kwam. Gerrie Groothof keek de studio rond als een keizer die zijn keizerrijk probeert te overzien. Met een brede glimlach sloeg Gerrie Quinten op zijn schouders.

“Eindelijk ben je verstandig jongen. Ik had die Jimmy al lang ontslagen, als ik jou was.” Quinten bleef geconcentreerd naar het computerscherm staren en mompelde een antwoord terug. Groothof ging stug door: “Hopelijk leert ie gast nu eindelijk eens zijn hersenen te gebruiken.”

Nu keek Quinten opzij, recht in het streng kijkende gezicht van Gerrie Groothof. “Nou dat valt wel mee. Hij is slim genoeg. Hij moet alleen zijn grenzen kennen.”

De man keek Quinten wat sceptisch aan. “Zo’n idioot schopt het nooit ver, dat kan ik je wel vertellen. Ik heb met heel wat mensen in Hilversum samengewerkt, dus ik kan het weten.”

Quinten had besloten niet meer uitgebreid in te gaan op de opmerkingen van Groothof. Hij mompelde een afwezig hm-hm als antwoord.

“Maar euh…..”, Groothof keek Quinten nadenkend aan, terwijl hij naar hem wees.

“Quinten”, zei Quinten.

“Oh ja, da’s waar ook, Quinten. Heb je het laatste nieuws al gehoord?”

Waarom nou? Kon deze man hem niet met rust laten?

“Wat?”, vroeg Quinten afwezig.

“Ik ben officieel toegetreden tot het bestuur.”

Met een ruk draaide Quinten zijn hoofd in Gerrie’s richting.

“Wat?”

“Ja, ik zit in het bestuur. Hard nodig ook, want er zijn hier niet veel mensen met constructieve ideeën.”

Quinten draaide zich weer om om zich bezig te houden met zijn werkzaamheden. Het was echter uiterlijke schijn, want hij kon zich helemaal niet meer concentreren.

“Moet je me niet feliciteren?”, vroeg Gerrie.

“Gefeliciteerd hoor, maar mag ik nu weer even verder gaan?”

Gerrie knikte, al was het niet van harte.

“Goed jongen. Ik ben blij dat er nog een paar mensen zijn hier die denken aan de toekomst van ons station. Met z’n allen komen we er wel uit. Al zullen we binnenkort wat vaker om de tafel moeten gaan zitten met z’n tweeën. Ik sta nu natuurlijk wel boven jou.”

Quinten negeerde hem volkomen en deed alsof hij druk bezig was achter zijn computerscherm. Gerrie groette hem en liep de ruimte uit. Toen de deur dichtviel heerste er vooral een doodse stilte in de studio. Quinten licht zich achterover zakken en wreef met beide handen in zijn gezicht. Hij slaakte een diepe, diepe zucht.